Do najbardziej znanych tańców, tańczonych jeszcze przez starszą generację należy przede wszystkim trójdzielny mazurek, a także szybszy oberek. Tańce wykonywane były dawniej szybko, wokół izby, z dbałością o rytm i bezpieczeństwo każdego tańczącego. Obracano się w obydwa kierunki idąc – jak to mawiano “ze słońcem” i “pod słońce” czyli zgodnie ze wskazówkami zegara i przeciwnie. Tańcom towarzyszyły pokrzykiwania, skandowania  ułożonych na poczekaniu tekstów, luźne spontaniczne przytupywanie, klaśnięcia itp. Oprócz popularnego mazurka na Mazowszu południowo-wschodnim tańczono także marsze, chodzone, polki, trojaki, drabanty i krakowiaki.

Akompaniament charakterystyczny dla regionu to przede wszystkim muzyka skrzypcowa. Zanim powstały pierwsze domy z podłogami tańczono na klepiskach, przy czym kobiety najczęściej zdejmowały do tańca buty. Cicha melodia skrzypcowa w zupełności wówczas wystarczała. Z czasem coraz bardziej popularne stały się podłogi a z nimi tendencja do tupania. Zaczęły cieszyć się uznaniem bębenki i barabany. Powstawały wówczas składy na dwoje skrzypiec i bęben, skład na basetlę i skrzypce, bądź skrzypce, bęben i basetlę. Pojawienie się harmonii i harmonii pedałowej na wsiach wyparło w dużej mierze skład tradycyjny ze względu nieporównywalnie większą nośność tychże instrumentów.

Pieśń ludowa Mazowsza nad Świdrem to najczęściej jednogłosowy utwór śpiewany bez akompaniamentu w rytmie mazurkowym. Pieśni z regionu wykonywane były w przerwach między tańcami, jako odrębna forma. Często powodem dlaczego pieśń nie występowała z akompaniamentem skrzypiec było za duże tempo charakterystyczne dla melodii tanecznych. Niemniej jednak istnieją pieśni, które stanowiły integralną część tańca. Mówimy o tańcach-zabawach, gdzie wykonawcami towarzyszącej pieśni byli najczęściej uczestnicy zabawy. Do najbardziej znanych zabaw regionu Mazowsza nad Świdrem należą: kowal, kokoszka, myszka, przepióreczka, owczarek, zając i kajduk.

Obok tańców popularnych i tanców-zabaw istnieje także pamięć o tańcach wykonywanych tylko przy szczególnych okazjach i posiadających znaczenie obrzędowe. Przede wszystkim chodzi o tańce weselne jak taniec starszego swata z panią młodą i wieńcem, oprowadzane pani młodej przez starszą druhną, taniec pani młodej z weselnikami.

Na podstawie: G. Dąbrowska, Folklor Mazowsza. Mazowsze nad Świdrem, Tom 1., wyd. COMUK, Warszawa, 1980