Jedna z najciekawszych map przedstawiających Sufczyn i jego okolice. Jest to mapa austriacka z końca XVIII wydana w 1803 roku. Na szczególną uwagę zasługują: brak linii kolejowej (jeszcze nie powstała); brak dworu Dudzianka (ten powstał dopiero na zrębach poprzedniego w 1827 roku); oraz naturalny przebieg Świdra, którego uregulowanie odbyło się kilkadziesiąt lat później (w połowie XIX wieku).
źródło: http://www.dialektologia.uw.edu.pl/index.php?l1=mapa-serwisu&l2=&l3=&l4=&l5=&l6=kobielszczyzna-dzieje-wsi-wola
autor: Katarzyna Sornat
Wola Sufczyńska - wieś położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Kołbiel. W latach 1975-1998 Wola Sufczyńska administracyjnie należała do województwa siedleckiego.
Wola Sufczyńska powstała w XVI wieku. W 1540 roku w Księdze Ziemi Czerskiej pojawił się zapis o wsi Volija Suphczynska, której założycielami byli dziedzice pobliskiego Sufczyna.
W 1576 roku nazwa wsi brzmiała Wola Suszczynska, a jej właścicielami byli wówczas bracia: Andrzej, Marcin, Stanisław, Tomasz, Dersław i Jakub Sufczyńscy. Dziedzice Sufczyna i Woli Sufczyńskiej samodzielnie zarządzali powyższymi dobrami do końca XVI wieku. I choć nadal posiadali oni tu niewielkie kawałki ziemi to w zapisach z 1591 roku pochodzi informacja o kupnie części Sufczyna, Głupianki i Woli Sufczyńskiej przez Adama Łychowskiego.
W 1620 roku Adam Łychowski sprzedał swoją część Sufczyna Młockim, herbu Prawdzic. Następnie, po Młockich część wsi przejął ród Dłużewskich, którzy także szybko pozbyli się tych dóbr na rzecz kolejnych właścicieli, Magnuszewskich z Magnuszewa. Ich dziedzicem został wówczas Władysław Magnuszewski, którego żona, Katarzyna z Sufczyńskich w 1671 roku sprzedała część swych dóbr Remigianowi Łochowskiemu.
Nowy właściciel folwarku, ożeniony z Anną Sufczyńską zdołał zebrać całość dóbr w wieś o nazwie Sufczyn. Remigian Łochowski miał sześciu synów, którzy w 1711 roku podzielili się odziedziczonymi dobrami z Sufczyńskimi. Jednak już w latach 1718-1721 bracia Łochowscy sprzedali całość dóbr rodowi Sufczyńskich.
W końcu XVIII wieku Wola Sufczyńska uległa rozdrobnieniu, a całość jej dóbr zdołał dopiero skupić komornik czerski, Fabian Laskowski. Na początku XIX wieku wydał on swą córkę za Pawła Piątkowskiego, czyniąc go w ten sposób późniejszym właścicielem wsi.
Według zapisów z 1921 roku, Wola Sufczyńska liczyła wówczas 234 mieszkańców i 38 domów
Źródło: Zugaj L. i Budyta A., Małe Ojczyzny. Historia gminy Kołbiel. Lublin ? Kołbiel 2006, s. 60-61. (Historia wsi: Wola Sufczyńska)."
Rzeka Świder, będąca prawym dopływem Wisły, przepływa przez Niziny - Środkowomazowiecką i Południowopdlaską. Maksymalna rozpiętość stanu wody Świdra wynosi 2,3 m. Nazwa rzeki pochodzi prawdopodobnie od prasłowiańskiego wyrazu swid lub świd (praindoeuropejski rdzeń sweld), który oznacza woda, wilgotny, błyszczeć. Może również wynikać z krętego charakteru rzeki, jak również powstających w jej nurcie wirów wodnych - świdrów. Rzeka na terenie Obszaru płynie na znacznym odcinku naturalnym, meandrującym korytem. Interesującym elementem Obszaru w okolicy Służewa jest pojedynczy oz o wysokości bezwzględnej 154,27 m n.p.m. Jego wysokość względna w stosunku do poziomu doliny Świdra wynosi 26,5 m. Długość ozu wynosi ok. 350 m, z czego 130 m przypada na jego grzbiet. Szerokość tego utworu wynosi 120 m. Oz objęty jest ochroną rezerwatową (rezerwat Wólczańska Góra).
PLH140025 Dolina Środkowego Świdra Typ Ostoi B Powierzchnia 1475,7 ha
Rezerwat Krajobrazowy "Świder" utworzony w 1978 r. obejmuje koryto rzeki Świder na długości 41 km od stopnia wodnego we wsi Dłużew do mostu drogowego w Świdrach Wielkich oraz dolny odcinek Mieni na długości 5 km na terenie gminy Wiązowna.
W rzecznym rezerwacie krajobrazowym o łącznej powierzchni 238 ha ochronie podlega koryto rzeki oraz 20 metrowy pas przybrzeżny po każdej ze stron. Elementami chronionego krajobrazu są utwory rzeczne takie jak: odsypy w korycie rzeki, łachy i kępy, meandry i zakola, wysokie brzegi, przełomy wśród wydm, niskie piaszczyste plaże, starorzecza, tarasy zalewowe. Ochronie podlega także biocenoza rezerwatu, zwłaszcza zbiorowiska roślinne typu łęgowego, dąbrowa oraz bór sosnowy na wydmach. Ustawa o ochronie przyrody określa główne i dopuszczalne sposoby użytkowania rezerwatów rzecznych. Są to: badania naukowe, dydaktyka specjalistyczna oraz turystyka krajoznawcza i edukacyjna. Rezerwat jest otwarty dla ruchu turystycznego (pieszego lub rowerowego) pod warunkiem stosowania się do obowiązujących przepisów. Jeden z nich mówi o tym, że terenie rezerwatu obowiązuje zakaz parkowania samochodów, palenia ognisk w 20 metrowym pasie przybrzeżnym.
Rezerwat nie posiada planu ochrony co w praktyce oznacza, że stosowane są najbardziej rygorystyczne przepisy związane z ochroną przyrody a rezerwat "Świder" traktowany jest jako rezerwat przyrody.
Rezerwat przyrody rzeki "Świder" odznacza się bardzo dużą populacją ptaków. Występują tu między innymi zimorodki, jaskółki brzegówki, dudki, strzyżyki, kilka gatunków mew i rybitw, żurawie i bociany czarne, dzięcioły, wilgi i kukułki. Na okolicznych łąkach mieszkają drapieżne błotniaki stawowe jak też myszołowy i pustułki. Ciekawostką jest występowanie żółwia błotnego i gniewosza plamistego. Ze ssaków na uwagę zasługują wydry oraz bobry, których populacja w ostatnich latach bardzo się rozprzestrzeniła. W wodach rezerwatu rosną rdestnice, grążele żółte i grzybienie białe.
za: Encyklopedyja Powszechna, Tom Piętnasty, 1864 rok
"Kołbiel, miasteczko prywatne w gubernii Warszawskiej, powiecie Sławkowskim, w okolicy lesistej nad rzeką Świder, od miasta Karczewia o mil 2 odległe. Założone na mocy przywileju króla Zygmunta I w 1532 roku, który jednoczeeśnie nadał dwa jarmarki, pobieranie dochodu z nich i targowego na rzecz miasta i targi ustanowił tygodniowe, który to przywilej potwierdzii i następni monarchowie polscy, a między nimi Zygmunt III w roku 1624, Jan Kazimierz w roku 1632, pomnażając jarmarków aż do 6 na rok, wreszczie Stanisław August w roku 1782 dodał jeszcze dwa. Miasteczko to dawniej zwane Kolibiel czyli Kolbiel, było gniazdem starożytnej rodziny mazowieckiej Kolibielskich, którzy jeszcze na początku XVII wieku posiadali takowe w części wraz z Bartłomiejem Grabianką, Krzysztofem Głuszyńskim, Sępuchowskim i Szufczyńskim. Około 1660 roku już wszystkich częsci miasteczka była właścicielem Wojciech Grabianka herbu Leszczyc, w XVIII wieku dziedziczyli Chrzanowscy, a dziś jest własnością pana Jana Wilanda. Kolibielscy założyli w tem miejsciu kościół parochijalny 1407 roku, a Andrzej Laskary Gosłąwicki, ówczesny biskup poznański, nadał mu erekcyję 1422 roku. Kościół ten wizytował w roku 1603 Warszyciec Goślicki, piskup poznański; w tym czasie był drewniany, w dobrym stanie i dobrze pokryty, pod tytułem: ŚS. Trójcy, miał siedm ołtarzy, organy i dwie kaplice, pierwszą Grabianków, drugą Głuszyńskich. Uposażeniem jego, prócz folwarku w Kolibielu, były dziesięciny ze wsi Stary Kolibiel, z miasteczka samego, ze wsi Dobrzyniec Wielki i Mały, z Rudna Wielkiego i Małego, Po roku 1603 kościół ten ze starości runął, a w jego miejsce wystawił nowy około roku 1660, także z drzewa, Bartłomiej Grabianka, stolnik ziemi Czerskiej; poświęcił takowy w roku 1664 w dzień ŚŚ. Trójcy Wojciech Tholibowski, biskup poznański, pod tytułem: Ś. Michała Archanioła. Prócz kościoła parachijalnego znajdował się tu w roku 1603 jeszcze kościółek drewniany, pod tytułem Ś. Ducha, wystawiony przez Kolibielskich, ale nieuposażony i już wetdy walący się. Była także szkoła w tymże czsaie i szpital. Dziś miasteczko to liczy ogólnej ludności 757 głów, pomiędzy któremi jest chrześcijan 131, a starozakonnych 626, utrzymujących się z rolnictwa, rzemiósł i wyrobku. Domoówmurowanych jest 3, drewnianych 28; kościół parafijalny drewniany, w roku 1852 wyrestaurowany; wszystkie te budowle ubezpieczone są na summe rs 13,500. Jest tu magistrat, szkoła elementarna. Jarmarków 6 do roku i targi co drugi tydzień."
Wiele miejsc kultu chrześcijańskiego ma pogańską tradycję. Jednym z nich jest uroczysko Joście nad Świdrem, pod wsią Głupianka. Na leżącym tu ogromnym głazie już w czasach przedchrześcijańskich składano ofiary w czasie wiosennego zrównania dnia z nocą. Tradycja ta utrzymała się do czasów współczesnych. Kościół, nie mogąc jej zwalczyć, włączył ją do kalendarza świąt chrześcijańskich, a koło kamienia ustawiono krzyż i kapliczkę. Od wieków w Niedzielę Wielkanocną ludzie składali tu ofiary, które najstarszy mieszkaniec Głupianki rozdzielał między ubogich. Obrzęd interpretowany był jako akt chrześcijańskiego miłosierdzia wobec ludzi potrzebujących pomocy. Składanie ofiar nie ustało nawet po 1906 r., kiedy to głaz został rozbity na polecenie proboszcza z Kołbieli (kamień wykorzystany do budowy kościoła).
Tradycja ta żywa była jeszcze w latach 70. XX w., a do dzisiaj w Wielkanoc odprawiana jest tutaj msza święta.
Kapliczka na Jościach znajduje się pośród pól, ok. 500 m na południe od zabudowań Głupianki.
Strona 6 z 7
Strona o Sufczynie połozonym w gminie Kołbiel, powiecie otwockim województwie mazowieckim. Taki groch z kapustą.
