Gadka sięga korzeniami XVI wieku. Spis podatkowy z 1576 roku przekazuje pierwsze informacje o tej miejscowości. Nazwa pochodzi od słowa „gatka" oznaczającego małą gać; chodzi o czynność gacenia drzew oraz domów na zimę.
Gadkę założyli dziedzice Sufczyna i to oni byli jej pierwszymi właścicielami. Spis podatkowy z 1576 roku informuje, że dziedziczyli tu Mikołaj
Sufczyński. Dziedzice Sufczyna byli jednocześnie dziedzicami Gadki i tak działo się do końca XVI wieku. Z 1591 roku pochodzi informacja o kupnie części dóbr Sufczyn przez Adama Łychowskiego.
Łychowscy początkowo byli zapewne właścicielami części tych dóbr, ponieważ własność była tu bardzo rozdrobniona.
Sufczyńscy nadal posiadali niewielkie kawałki ziemi w tej wsi. Adam Łychowski w 1620 roku sprzedał swoje części miejscowości Młockim herbu Prawdzic. Po Młockich część wsi przejął ród Dłużewskich. Dłużewscy szybko pozbyli się jednak tych dóbr, a przejął je ród Magnuszewskich z Magnuszewa, spokrewniony z Sufczyńskimi. Dziedzicem wsi został Władysław Magnuszewski, którego żoną była Katarzyna Sufczyńska. Katarzyna Sufczyńska w 1671 roku sprzedała swoje części tych dóbr Remigianowi Łochowskiemu. Ten zapewne
zdołał zebrać całość dóbr Sufczyn, ale miał wielu synów: Jana, Piotra Dominika, Wojciecha, Ludwika i Kazimierza. Najstarszy z nich
zrzekł się działu po ojcu, a pozostali bracia podzielili się w 1711 roku dobrami sufczyńskimi.

Już w latach 1718-1721 sprzedali razem te dobra Sufczyńskim W końcu XVIII wieku Gadka, podobnie jak Sufczyn, uległa rozdrobnieniu,
a całość dóbr skupił Fabian Laskowski, komornik czerski. Miał on córkę - Emilię Mariannę (zmarłą 1858), którą wydał za Pawła Hilarego Piątkowskiego i właśnie Paweł Piątkowski został kolejnym dziedzicem tych dóbr na początku XIX wieku.

W 1827 roku wieś liczyła 23 domy i 141 mieszkańców. W XIX wieku nazwę wsi zapisywano jako Gatka.

W 1864 roku ziemia dworska została rozparcelowana, a do dóbr Sufczyn należał tylko folwark Gadka.

We wsi Gadka podczas uwłaszczenia powstało 32 gospodarstwa rolne na 272 morgach ziemi.

W 1867 roku wieś włączono do gminy Kołbiel.
W 1877 roku folwark Gatka oddzielono od dóbr Sufczyn i został sprzedany za 20 765 rubli.

Folwark liczył 879 mórg, a było w nim 21 budynków, w tym 1 murowany. Zapisano, że znajdowały się tu pokłady torfu oraz drewniane młyny wodne – kupiecki i gospodarski. 

Jeszcze w okresie międzywojennym nazwę wsi zapisywano jako Gatka, a liczyła ona w 1921 roku 52 domy i 377 mieszkańców. Przed II wojną
światową działał tu młyn parowy należący do Zalewskiego.

Pierwotna nazwa wsi brzmiała Glupija volya, czyli Głupia Wola. Pod taką właśnie nazwą zapisano ją w 1540 roku w „Księdze Ziemi Czerskiej”. Tę wieś założyli dziedzice Sufczyna. Nazwa wsi pochodzi od słowa głupi, czyli tępy, prosty oraz od słowa „wola” oznaczającego zwolnienia podatkowe dla nowo założonych wsi.
Jednak w tym samym wieku, w 1576 roku, pojawia się w dokumentach też nazwa Głupica. W tym czasie dziedzicami wsi byli: Marcin Sufczyński, Stanisław, Tomasz i Dersław Sufczyńscy oraz Jakub Sufczyński. Dziedzice Sufczyna byli jednocześnie dziedzicami Głupianki. Sufczyńscy dziedziczyli tu do końca XVI wieku. Z 1591 roku pochodzi informacja o kupnie części Sufczyna, Głupianki i Woli Sufczyńskiej przez Adama Łychowskiego.
Łychowscy początkowo byli zapewne właścicielami części tych dóbr, ponieważ własność była bardzo rozdrobniona. Sufczyńscy nadal posiadali niewielkie kawałki ziemi w tej wsi.
Adam Łychowski w 1620 roku sprzedał swoje części Sufczyna innej mazowieckiej rodzinie Młockim herbu Prawdzic. Po Młockich
część wsi przejął ród Dłużewskich. Dłużewscy także szybko pozbyli się tych dóbr, a przejął je ród Magnuszewskich z Magnuszewa.
Magnuszewscy byli od dawna spokrewnieni z Sufczyńskimi, a Sufczyńscy nadal posiadali jakieś drobne części tej wsi. Dziedzicem
wsi został Władysław Magnuszewski, którego żoną była Katarzyna Sufczyńska. Katarzyna z Magnuszewskich w 1671 roku sprzedała
swoje części tych dóbr Remigianowi Łochowskiemu. Remigian Łochowski ożeniony z Anną Sufczyńską zapewne zdołał zebrać całość dóbr Sufczyn. Miał wielu synów: Jana, Piotra Dominika, Wojciecha, Ludwika i Kazimierza. Najstarszy z nich zrzekł się działu po ojcu, a pozostali bracia podzielili się w 1711 roku Sufczynem i Głupianką. Jednak już w latach 1718-1721 bracia razem sprzedali te dobra Sufczyńskim. W końcu XVIII wieku Głupianka, podobnie jak Sufczyn, uległ rozdrobnieniu, a całość dóbr zdołał zebrać Fabian Laskowski, komornik czerski, zmarły w 1811 roku.

Paweł Hilary Piątkowski (ur. 14 stycznia 1792 w Mławie, syn Stanisława i Magdaleny Piątkowskiej z domu Dryackiej) ożenił się z Emilią Marianną Laskowską (ur. w 1806 w Chromie, powiat stanisławowski, zm. 14 września 1858 roku na rynku Nowego Miasta w Warszawie, ojciec Fabian Laskowski, matka Józefa Geppert) w 1821 roku w Kołbieli.

W XVIII wieku nazwę tej wsi zapisywano już jako Głupianka, tak samo w XIX i XX wieku.

W 1827 roku naliczono tu 31 domów i 206 mieszkańców. W XIX wieku powstały dobra ziemskie Wola Sufczyńska, w skład której wszedł folwark Głupianka liczący 87 mórg. Natomiast we wsi Głupianka powstało 28 gospodarstw na 218 morgach ziemi. W 1921 roku w tej wsi naliczono 36 domów i 234 mieszkańców.

W okresie międzywojennym handlem nierogacizną w tej wsi zajmował się K. Jastrzębski. 

za: Leszek Zugaj, Adam Budyta "Historia Gminy Kołbiel" 

"Pisarz Trybunału Cywilnego I-szey Instacyi Województwa Mazowieckiego

Wiadomo czyni, iż dobra ziemskie Gatka z przyległościami, w Powiecie Siennickim, Obowdzie Stanisławowskim, Województwie Mazowieckim, Gminie tegoż nazwiska położone, mające około 24 włók, morgów 19 miary polskiej rozległości, łączą w to bór i łąki, w gruntach klasy I i II żytnej, w swojem ograniczeniu z rolą xieżą okopcowane, graniczą na wschód z miastem Kołbiel i Wolą Sufczyńską, na południe z wsią Sufczynem, Lubicami, Kąty i Chrośną, na północ z Kobielą, na zachód z Starą Wsią i Kobielą, odległe od miasta S. Warszawy o mil pięć, od miasta Obwodowego Mińśka mil 2, od miasta Kałuszyna mil 3, mieszczące w sobie zabudowania następujące, jako to:

Zabudowania dworskie

Dwór drewniany w węgieł budowany, pod gontami, o sieni i izbach pięciu, i śpiżarni, pod którą piwnica murowana, folwark drewniany stary pod gontami, podobnież o 5 izbach i śpiżarni małej, dom drewniany stary pod słomą, o 3 izbach, sieni i komorze, w której ogrodnik mieszka, gorzelnia w węgieł budowana, pod dranicami, z izbą i komorą, o trzech czeluściach na kotły gorzelniane, oznica w węgieł pod dranicami, w której organiki do suszenia słodu, karczma w węgieł z wjazdem pod gontami, o izbach dwóch, komorze i stancji gościnnej, w tej mieszka Josek Greifman, młyn na rzece Świder o 3 kołach, tyluż gankach, z kamieniami i stępami, w tym mieszka Paweł Piotrowski, śpichlerz w węgieł budowany pod słomą z przegrodami wewnątrz do nasypywania zboża, stodoła o trzech klepiskach, 4 sąsiekach, pod słomą w węgieł budowana, obora w węgieł budowana pod słomą, na bydło dla sztuk 70.

Stajnie dwie w węgieł pod słomą, w jednej jest wozownia, chlewy w węgieł pod słomą, o przeforsztowaniach siedmiu, piwnica balami cembrowana pod dranicami, studnie cembrowane z żurawiami dwie, i przy karczmie jedna, ogrody miejscami parkanem i żerdziami ogrgrodzone, w których drzew rodzajnych sztuk 520, w szkółce młodych 400.

Zabudowania chłopskie czyli wiejskie

Chałup w węgieł budowanych pod słomą, każna o izbie, komorze i sieni, wraz za budowaniem gospodarskim, do ról przywiązanych siedemnaście, w nich mieszkają gospodarze: Piotr Maśniak, Mikołaj Szwed, Józef Rybczak, Paweł Koboiak, Tomasz Kasiuchna, Antoni Maśniak, Szymon Krawczyk, Onufry Kasiuchna, Józef Wilczek, Michał Kołaniec, Wincenty Krawczyk, Jacenty Budnicki, Jacenty Filipecki, Tomasz Wionuk i Łukasz Wilczek, Adam Przybysz, Piotr, Bąk, Zagrodnicy: Jan Jaworski, Antoni WIazek, Jak Kuta, Jan Maśniak, Piotr Głowak; należące prawem własności do Tadeusza Dunin Tomasiewicza, obywatela w tychże dobram zamieszkałego, i w tegoż posiadaniu terażniejszem zostające, dłużnika, zostały na żadanie Antonie Magiera, obywatela w Warszawie pod Nr. 95 zamieszkałego, zamieszkanie zaś prawne co do niniejszego przedmiotu w Warszawie pod Nr. 17721, u Józefa Andrychiewicza, Adwokata przy Sądzie Appelacyjnym obrane mającego wierzyciela, aktem Wojcheicha Janowskiego, Komornika przy Sądzie Appelacyjnych Królestwa Polskiego, w dniu 30 lipca roku bieżącego zdziałanym, końcem przymuszonego wywłaszczenia zajetemi i zaaresztowanemi. Zajęcie to doręczono w kopii dnia 16 sierpnia roku bieżącego Janowi Worwit, Komisarzowi Obwodu Stanisławoweskego, na ręce Dąbrowskiego Sekretarza, tegoż dnia Stanisławowi Huzarskiemu Pisarzowi Sadu Pokoju Powiatu Siennickego, d. tegoż 16 sierpnia roku bieżącego Tadeuszowi Dunin Tomasiewiczowi, dziedzicowi wspomnianych dóbr Gatka, jako Wójtowi Gminy Gatka, lecz gdy tenże podpisu odmówił, przez Prokuratora Królewskiego przy Trybunale Cywilnym Województwa Mazowieckiego, w dniu 19 sierpnia roku bieżącego oryginał zajęcia zawidymowanym został. Zostało wpisanem do księgi wieczystej zniętych dóbr dnia 2 września roku bieżącego a dnia dzisiejszego do księgi zaaresztowań nieruchomości, w Kancelarii Trybunału Cywilnego Województwa Mazowieckiego utrzymeney.

Piewsza publikacya zbioru objaśnień i warunków sprzedaży odbędzie się na audiencji publicznej Trybunału Cywilnego Województwa Mazowieckiego, w miejscu jego posiedzeń, w Warszawie przy ulicy Długiej N. 549, dnia 11 listopada roku bieżącego. Dyrygować będzie sprzedażą Józef Andychiewicz Adwokat, którego zamieszkanie powyższe jest wskazane.

W Warszawie dnia 12 września 1834 roku, Wóytowicz Pisarz"

–  1374 – /strona na której znajduje się w/w ogłoszenie/

za: Dziennik Powszechny. Warszawa 1834 rok, nr 261 + dod.